حدیث کساء و پنج تن آل عبا و نشانه هاي عددي تكرار كلمات از ريشه كساء در قرآن حكيم

حديث كساء نشانه و مِصداقي از جدا نبودن قرآن عظيم و عترت، عليهم‌السّلام، بوده و يادآوري اهمّيّت «ثقلين» مي‌باشد.

از احادیث مشهور میان عامه و خاصه «حدیث کساء» است. این حدیث در کتاب‌های شیعه و اهل‌سنت به طُرُق مختلف آمده است و خاستگاه پیدایش اصطلاحاتی چون «اصحاب کساء»، «آل‌كساء»، «آل‌عبا» و «پنج‌تن آل‌عبا» شده است.

خلاصه‌ي حدیث چنین است: روزی پیامبر اکرم، صلی الله علیه و آله و سلّم، حضرت علي و حضرت فاطمه‌الزهرا و امام حسن و امام حسین، علیهم‌السّلام، را كه در منزل حضرت فاطمه، سلام‌الله‌علیها، جمع كرد و پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلّم، بالا‌پوشی (كساء)كه به همراه داشت بر سر خود و آن چهارتن افکند و چنین دعا کرد:

«خدایا! اینان اهل بیت و نزدیکان من هستند، هر پلیدی را از ایشان بزدای و آنان را (از هر عیب و گناه) پاک گردان.»

پس از آن جبرئیل، عليه‌السّلام، فرود آمد و آیه‌ي تطهیر (آیه‌ي 33 سوره‌ي احزاب) را فرود آورد:

﴿إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَكُمْ تَطْهِیرًا﴾؛ همانا خداوند متعال خواسته و اراده كرده است كه پلیدی را از شما اهل‌بیت دور نماید و شما را پاك گرداند.

برخی از دانشمندان شیعه درباره‌ي اسناد حدیث کسا و اثبات اعتبار آن رساله‌هایی فراهم آورده‌اند و نیز شرح‌هایی بر آن نوشته‌اند. هم‌چنین شماری از شاعران نام‌دار عرب و فارس، مضمون حدیث کساء را به نظم در‌آورده‌اند.

خطیب مسجد الازهر با ذکر «حدیث کساء» که در کتاب صحاح اهل‌سنت وجود دارد و از «اُمَّ‌سَلَمِه» به نقل از پیامبر گرامی اسلام، صلي الله عليه و آله و سلّم، آمده است، ثابت می‌کند که فقط پنج‌تن آل‌عبا، عليهم‌السّلام، مشمول این حدیث و آیه‌ي تطهیر هستند. او می‌نویسد: ماده‌ي «کساء» نیز 5 بار در 5 آيه‌ي قرآن حكيم آمده است که اين 5 آيه عبارت‌اند از:

1- سوره‌ي بقره (2) آيه‌ي 233:

﴿وَ الْوَلِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ وَ علَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لاَ تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَهَا لاَ تُضَآرَّ وَلِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَ لاَ مَوْلُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ وَ عَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِكَ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالاً عَن تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَ تَشَاوُرٍ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا وَ إِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُواْ أَوْلدَكُمْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّا آتَيْتُم بِالْمَعْرُوفِ وَ اتَّقُواْ اللّهَ وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِير﴾؛

مادرانى كه مى‌خواهند شيردادن را به فرزندان خود كامل سازند، دو سال تمام شيرشان بدهند. خوراك و لباس آنان، به وجهى نيكو، بر عهده‌ي صاحب فرزند است و هيچ كس بيش از قدرتش مكلّف نمى‌شود. نبايد هيچ مادرى به خاطر فرزندش زيانى ببيند و هيچ پدرى به خاطر فرزندش! و قيّم نيز چنين بر عهده دارد؛ و اگر پدر و مادر بخواهند با رضايت و مشاورت يكديگر فرزندشان را از شير بازگيرند مرتكب گناهى نشده‌اند؛ و هرگاه بخواهيد كسى ديگر را به شيردادن فرزندتان برگماريد، اگر مزدى نيكو و در خورش بپردازيد گناهى نيست. از خدا بترسيد و بدانيد كه او به كارى كه مى‌كنيد بصير و بينا است.

2- سوره‌ي بقره (2) آيه‌ي 259:

﴿أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلَى قَرْيَةٍ وَ هِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىَ يُحْيِـي هَـَذِهِ اللّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا فَأَمَاتَهُ اللّهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ قَالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانظُرْ إِلَى طَعَامِكَ وَ شَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَ انظُرْ إِلَى حِمَارِكَ وَِ نَجْعَلَكَ آيَةً لِّلنَّاسِ وَ انظُرْ إِلَى العِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِير﴾؛

يا مانند آن كس كه به دهى رسيد؛ دهى كه سقف‌هاى بناهايش فروريخته بود؛ گفت: از كجا خدا اين مردگان را زنده كند؟ خدا او را به مدت صد سال ميراند؛ آن‌گاه زنده‌اش كرد و گفت: چه مدّت در اين‌جا بوده‌اى؟ گفت: يك روز يا قسمتى از روز؛ گفت: نه، صد سال است كه در اين‌جا بوده‌اى! به طعام و آبت بنگر كه تغيير نكرده است! و به خرت بنگر! مى‌خواهيم تو را براى مردمان عبرتى گردانيم! بنگر كه استخوان‌ها را چگونه به هم مى‌پيونديم و گوشت بر آن مى‌پوشانيم. چون قدرت خدا بر او آشكار شد، گفت: مى‌دانم كه خدا بر هر كارى توانا است.

3- سوره‌ي نساء (4) آيه‌ي 5:

﴿وَ لاَ تُؤْتُواْ السُّفَهَاء أَمْوَلَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللّهُ لَكُمْ قِيَماً وَ ارْزُقُوهُمْ فِيهَا وَ اكْسُوهُمْ وَ قُولُواْ لَهُمْ قَوْلاً مَّعْرُوفا﴾؛

اموال‌تان را كه خدا قوام زندگى شما ساخته است به دست سفيهان مدهيد! ولى از آن هزينه و لباس‌شان دهيد! و با آنان سخن به نيكى گوييد.

4- سوره‌ي مائده (5) آيه‌ي 89:

﴿لاَ يُؤَاخِذُكُمُ اللّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَنِكُمْ وَ لَـكِن يُؤَاخِذُكُم بِمَا عَقَّدتُّمُ الأَيْمَنَ فَكَفَّرَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلثَةِ أَيَّامٍ ذَلِكَ كَفَّرَةُ أَيْمَنِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ وَ احْفَظُواْ أَيْمَنَكُمْ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَتِهِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُون﴾؛

خداوند شما را به سبب سوگندهاى لغوتان بازخواست نخواهد كرد؛ ولى به سبب شكستن سوگندهايى كه به قصد مى‌خوريد، بازخواست مى‌كند و كفاره آن اطعام ده مسكين است از غذاى متوسطى كه به خانواده خويش مى‌خورانيد يا پوشيدن آن‌ها يا آزاد كردن يك بنده، و هر كه نيابد سه روز روزه داشتن. اين كفاره قسم است، هرگاه كه قسم خورديد؛ به قسم‌هاى خود وفا كنيد. خدا آيات خود را براى شما اين‌چنين بيان مى‌كند، باشد كه سپاس‌گزار باشيد!

5- سوره‌ي مؤمنون (23) آيه‌ي 14:

﴿ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَماً فَكَسَوْنَا الْعِظَمَ لَحْماً ثُمَّ أَنشَأْنَهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَلِقِين﴾؛