|
اعجاز انشاي عددي قرآن حكيم و ترجمه
|
||
|
بر آنيم كه خوانندگان را با حقايقي از اعجاز انشای رياضي قرآن مجيد و عترت و ترجمه آشنا نماييم |
بسم الله الرحمن الرحیم
این قصیده زیبای پروین اعتصامی تقدیم زند یاد سید غلامحسین آل یاسین ریی دبیرستان حکیم نظامی
اگر روی طلب زائینهٔ معنی نگردانی
فساد از دل فروشوئی، غبار از جان برافشانی
هنر شد خواسته، تمییز بازار و تو بازرگان
طمع زندان شد و پندار زندانبان، تو زندانی
یکی دیوار ناستوار بی پایهست خود کامی
اگر بادی وزد، ناگه گذارد رو به ویرانی
درین دریا بسی کشتی برفت و گشت ناپیدا
ترا اندیشه باید کرد زین دریای طوفانی
به چشم از معرفت نوری بیفزای، ار نه بیچشمی
به جان از فضل و دانش جامهای پوش، ار نه بیجانی
بکس مپسند رنجی کز برای خویش نپسندی
بدوش کس منه باری که خود بردنش نتوانی
قناعت کن اگر در آرزوی گنج قارونی
گدای خویش باش ار طالب ملک سلیمانی
مترس از جانفشانی گر طریق عشق میپوئی
چو اسمعیل باید سر نهادن روز قربانی
به نرد زندگانی مهرههای وقت و فرصت را
همه یکباره میبازی، نه میپرسی، نه میدانی
ترا پاک آفرید ایزد، ز خود شرمت نمیآید
که روزی پاک بودستی، کنون آلوده دامانی
از آنرو میپذیری ژاژخائیهای شیطان را
که هرگز دفتر پاک حقیقت را نمیخوانی
مخوان جز درس عرفان تا که از رفتار و گفتارت
بداند دیو کز شاگردهای این دبستانی
چه زنگی میتوان از دل ستردن با سیه رائی
چه کاری میتوان از پیش بردن با تن آسانی
درین ره پیشوایان تو دیوانند و گمراهان
سمند خویش را هر جا که میخواهند میرانی
مزن جز خیمهٔ علم و هنر، تا سربرافرازی
مگو جز راستی، تا گوش اهریمن بپیچانی
زبد کاری قبا کردی و از تلبیس پیراهن
بسی زیبندهتر بود از قبای ننگ، عریانی
همی کندی در و دیوار بام قلعهٔ جان را
یکی روزش نکردی چون نگهبانان نگهبانی
ز خود بینی سیه کردی دل بیغش، ز خودبینی
ز نادانی در افتادی درین آتش، ز نادانی
چرا در کارگاه مردمی بی مایه و سودی
چرا از آفتاب علم چون خفاش پنهانی
چه میبافی پرند و پرنیان در دوک نخ ریسی
چه میخواهی درین تاریک شب زین تیه ظلمانی
عصا را اژدها بایست کردن، شعله را گلزار
تو با دعوی گه ابراهیم و گاهی پور عمرانی
چرا تا زر و داروئیت هست از درد بخروشی
چرا تا دست و بازوئیت هست از کار و امانی
چو زرع و خوشه داری، از چه معنی خوشه چینستی
چو اسب و توشهداری، از چه اندر راه حیرانی
چه کوشی بهر یک گوهر بکان تیرهٔ هستی
تو خود هم گوهری گر تربیت یابی و هم کانی
تو خواهی دردها درمان کنی، اما به بیدردی
تو خواهی صعبها آسان کنی، اما به آسانی
بیابانیست تن، پر سنگلاخ و ریگ سوزنده
سرابت میفریبد تا مقیم این بیابانی
چو نورت تیرگیها را منور کرد، خورشیدی
چو در دل پرورانیدی گل معنی، گلستانی
خرابیهای جانرا با یکی تغییر معماری
خسارتهای تن را با یکی تدبیر تاوانی
بنور افزای، ناید هیچگاه از نور تاریکی
به نیکی کوش، هرگز ناید از نیکی پشیمانی
تو اندر دکهٔ دانش خریداری و دلالی
تو اندر مزرع هستی کشاورزی و دهقانی
مکن خود را غبار از صرصر جهل و هوی و کین
درین جمعیت گمره نیابی جز پریشانی
همی مردم بیازاری و جای مردمی خواهی
همی در هم کشی ابروی، چون گویند ثعبانی
چو پتک ار زیر دستانرا بکوبی و نیندیشی
رسد روزی که بینی چرخ پتکست و تو سندانی
چو شمع حق برافروزند و هر پنهان شود پیدا
تو دیگر کی توانی عیب کار خود بپوشانی
عوامت دست میبوسند و تو پابند سالوسی
خواصت شیر میخوانند و تو از گربه ترسانی
ترا فرقان دبیرستان اخلاق و معالی شد
چرا چون طفل کودن زین دبیرستان گریزانی
نگردد با تو تقوی دوست، تا همکاسهٔ آزی
نباشد با تو دین انباز، تا انباز شیطانی
بدانش نیستی نامآور و منعم بدیناری
بعمنی نیستی آزاده و عارف بعنوانی
تو تصویر و هوی نقاش و خودکامی نگارستان
از آنرو گه سپیدی، گه سیاهی، گاه الوانی
جز آلایش چه زاید زین زبونی و سیه رائی
جز اهریمن کرا افتد پسند این خوی حیوانی
پلنگ اندر چرا خور، یوز در ره، گرگ در آغل
تو چوپان نیستی، بهر تو عنوانست چوپانی
قماش خود ندانم با چه تار و پود میبافی
نه زربفتی، نه دیبائی، نه کرباسی، نه کتانی
برای شستشوی جان ز شوخ و ریم آلایش
ز علم و تربیت بهتر چه صابونی، چه اشنانی
ز جوی علم، دل را آب ده تا بر لب جوئی
ز خوان عقل، جان را سیر کن تا بر سر خوانی
روان ناشتا را کشت ناهاری و مسکینی
تو گه در پرسش آبی و گه در فکرت نانی
بیا کندند بارت تا نینگاری که بی توشی
گران کردند سنگت تا نپنداری که ارزانی
ز آلایش نداری باک تا عقلست معیارت
سبکساری نبینی تا درین فرخنده میزانی
چرا با هزل و مستی بگذرانی زندگانی را
چرا مستی کنی و هوشیارانرا بخندانی
بغیر از درگه اخلاص، بر هر درگهی خاکی
بغیر از کوچهٔ توفیق، در هر کو بجولانی
بصحرای وجود اندر، بود صد چشمهٔ حیوان
گناه کیست چون هرگز نمینوشی و عطشانی
برای غرق گشتن اندرین دریا نیفتادی
مکن فرصت تبه، غواص مروارید و مرجانی
همی اهریمنان را بدسرشت و پست مینامی
تو با این بد سگالیها کجا بهتر ازیشانی
ندیدی لاشههای مطبخ خونین شهرت را
اگر دیدی، چرا بر سفرهاش هر روز مهمانی
نکو کارت چرا دانند، بدرای و بداندیشی
سبکبارت چرا خوانند، زیر بار عصیانی
بتیغ مردم آزاری چرا دل را بفرسائی
برای پیکر خاکی چرا جان را برنجانی
دبیری و دبیر بی کتاب و خط و املائی
هژبری و هژبر بیدل و چنگال و دندانی
کجا با تند باد زندگی دانی در افتادن
تو مسکین کاز نسیم اندکی چون بید لرزانی
درین گلزار نتوانی نشستن جاودان، پروین
همان به تا که بنشستی، نهالی چند بنشانی
|
خاندان سید غلامحسین آل یاسین
درباره ی ایشان و نوادگان ایشان
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
قرآنعظيم بهار دلهاي خزانزده و طراوت انديشههاي افسرده بوده و انعکاس نور آن در قلبهای پاک منوّر است.
قرآنحکيم را بايد فهميد و درک کرد تا دانش از پرتواش بارور گردد. بايد به تکتک آيههاي آن که «سرچشمهی معرفت» است توجّه و اهتمام خاص داشت.
قرآنمجيد درياي عميق و بيپاياني است که نهايت ندارد و هر چه در آن سير کنيم راههاي وسيعتري برايمان نمايان خواهد شد.
قرآنکريم هم الفاظاش معجزه است و هم معانی و محتوایش فوقالعاده و خارقالعاده است و لوحی محفوظ و غیرمادی و معنوی است و نسخهاي از جهان هستي ميباشد.
پديده بينظيري که در قرآنمجيد وجود دارد، در هيچ کتاب نوشته شده توسط دست بشر يافت نميشود. هر يک از عناصر قرآنکريم داراي ترکيبي رياضي است. مانند ترتیب سورهها، تعداد آيهها، ترتیب نزول سورهها و آیهها، ترتيب لغات، تعداد حروف و ترتيب آنها، تعداد کلمات هم خانواده، تعداد و انواع اسمهاي الهي، طرز نوشتن بعضي لغات و عدم وجود يا تغيير عمدي بعضي حروف در بعضي لغات و بسياري از عوامل ديگر قرآنحکيم داراي ترکيبي خاص از لحاظ عددي و رياضي هستند و از اعجاز غير قابل تصوري برخوردارند.
﴿وَ أَحْصَى كُلَّ شَيْءٍ عَدَدًا﴾؛ و هر چيزى را به عدد شماره و گردآوري كرده است.
﴿وَ كُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَهُ كِتَبًا﴾؛ و هر چيزى را برشمرده و به صورت كتابى درآوردهايم.
﴿وَ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَبَ تِبْيناً كُلِّ شَىْءٍ﴾؛ و كتاب آسمانى قرآنحكيم را بر تو نازل كرديم كه روشنگر و بيان همه چيز در آن است.
اعجاز قرآنعظيم از همان ابتدا و سورهی اوّل و آيهی اوّل ﴿بسم الله الرحمن الرحيم﴾ آغاز شده است. همان طور که از اسم اوّلين سورهی قرآنحکيم "فاتحه" مشخص است، بيان کننده کليد و گشایش رمز و اسراري براي کل قرآنمجيد ميباشد.
در سورهی مبارک حمد، تعداد آیهها، کلمات، حروف، اعراب، نقطهها و ترتیب قرارگیری و تکرار هر یک از آنها، به تنهایی از نظم شگفانگیز و موهبت الهی برخوردار است که هر انسان باشعوری را به تحیّر و تامّل و دقّت در آن دعوت میکند.
در آیهی شریف و محکم 87 از سورهی حجر آمده است:
﴿وَ لَقَدْ آتَيْنكَ سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيمَ﴾؛ و به راستى به تو سورهی مبارک حمد و قرآنبزرگ را عطا كرديم.
آيهي فوق، پايهي اساسي اعجاز انشاي رياضي و عددي قرآنعظيم است و جاودانه بودن آن را به نمايش ميگزارد.
قرآنحكيم در آيهي فوق، سورهی شریف حمد را با نام ﴿سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِي﴾ معرفی کرده است كه به معنی «هفتتای دوبهدو»، «هفتتای دوگانه»، «هفتگانهی مکرر»، «هفتتای مضربدار»، «هفتجفت (14)، اشاره به چهارده معصوم، عليهمالسّلام» است.
به سخن زیبای امام سجاد، عليهالسّلام، اشاره مي گردد که فرمودند:
«آيههاي قرآنمجيد، گنجينههاي علم و معرفت هستند؛ پس، هرگاه گنجينهاي گشوده شد، سزاوار است در آن تامّل و دقّت شود.»
انشاءالله در اين خصوص حقايقي عنوان مي شود.
محمدامين احمدي فقيه
ahmadifaghih@gmail.com
|